همسو یا جهت دار، موافق یا مخالف، چه بخواهیم و چه نخواهیم دیگر نمی توان هتل و هتلداری را تنها یک شاخه از درخت گردشگری دانست و باید آن را در قامت درختی تنومند دید که امروزه "صنعت هتل" شناخته می شود و میزان تراکنش های مالی آن در سال جاری میلادی بین 60 تا 62 میلیارد دلار پیش بینی شده است. پس این مهم به سان هر صنعت دیگری دارای بایدها و نیازهایی است که تنها در سایه توجهات دولت ها میسر است خاصه آنکه این درخت تنومند در عرصه جهانی هنوز در حیاط فکر و عمل ما نهالی نوپاست.
واقعیت آن است که با گذشت قریب به چهار دهه از انقلاب، وضعیت امروز هتل های ما هنوز تحت همان عنوان ساختگی و مصطلح خودمان یعنی "هتلداری" بجای "صنعت هتل" قرار دارد چرا که همچنان میانگین نگاه دولتمردان از بیرون و دست اندرکاران آن از داخل به این صنعت جهانی در حد همان حجره داری باقی مانده است. با این همه، برخی جرقه های ترقی خواهی در تمام طول این سال ها همچنان امید را نزد اهالی فن زنده نگاه داشته است؛ امیدهایی که بویژه با روی کار آمدن دولت تدبیر و امید رنگ بیش تری به خود گرفت تا آنجا که به رغم برخی ناامیدهای محض و نقاط تاریک در انتخابات و انتصابات در همین دولت، بازهم مردان این عرصه مصلحت خویش را بر ادامه دولت کنونی دیدند.
شاید مهم ترین دلیلی که هتل داران و کارشناسان این امر را به تداوم کار دولت امیدوار ساخت، بیش از آنکه به ادعای مردان مسئول گردشگری اش به نهضت هتل سازی مربوط شود، لمس قابل اعتنای تغییر ادبیات گفتاری و رفتاری در جهان سیاست و تاثیرات آن بر بازار هتل های داخل بویژه در اعتماد سازی برای سرمایه گذاری های خارجی و داخلی بود. در این راه اگرچه ادعای ماحصل کنفرانس سرمایه گذاری و عنوان پرطمطراق "صد هتل، صد کسب و کار" فرسنگ ها با واقعیتی که دیده شد، فاصله داشت اما همین قدر که تحت لوای این مدعا توانستیم نگاه نافذ و شکارچی سرمایه گذاران ساخت و ساز هتل را برای حتی چند روز به بازار داخل جلب کنیم، دستاورد بزرگی است که قریب یک دهه در حسترش بودیم.
از همین روی، انتظار مردان عرصه هتل و کارشناسان و دوست داران آن از دولت آتی رئیس جمهور آن است که:
نخست به عنوان غایت آرزو، یکبار برای همیشه سایه حیاط خلوت از سر سازمان برداشته شود و تکلیف برادری "گردشگری" و "میراث فرهنگی" و "صنایع دستی" در زیر لوای وزارتخانه روشن شود. در همین راه به طور حتم واهمه های انتخاب های سلیقه ای ریاست سازمان هم جای خود را به خرد جمعی و انتخاباتی بر اساس سنخیت دانش و تجربه خواهد داد و متعاقبا زیرمجموعه ها نیز با تعاریفی درست، افرادی کاربلد بخود خواهند دید. و صد آرزوست که در ساختار وزارتخانه گردشگری، معاونتی مستقل برای صنعت هتل در نظر گرفته شود تا حداقل گفته ها و پیمان ها وجاهت قانونی یابد. با این حال اگر اراده ای بر تغییر ساختار این سازمان با همه مزایایی که دارد، نیست حداقل بر دانش و تجربه محور بودن انتصابات آن وسواس بیش تری بخرج داده شود. هر چند که تجربه امیدبستن های قبلی به این امر، حالا همین که انتصابات اینچنینی هم دوام یابند را به آرزو بدل کرده است.
دوم آنکه بحثی که در همین نشست اخیر با معاونت گردشگری جدید مبنی بر ایجاد یک تشکل واحد برای تمامی فعالان مراکز اقامتی شکل گرفت، به جدیت تمام دنبال و به سرانجام برسد تا بلکه داستان "جامعه" و "انجمن" و تشکل های بی وجاهت صنفی جای خود را به یک "اتحادیه" قدرتمند دهند تا با برخورداری از حقوق اتحادیه ها بتوانند صاحب اختیار عنان خویش باشد تا مجوز صادر کند و در نرخ گذاری نگاهی روشن فکرانه داشته باشد و اساس را رقابت سالم بدانند و در برابر بی عدالتی های تحمیلی از سوی سایر نهادهای دولتی، از خویش دفاع کنند.
سوم آنکه پس از تعیین و تکلیف همیشگی برای مجری برگزاری نمایشگاه های داخلی و خارجی و رهایی از سردرگمی و انتخاب قرعه ای و لابی بازی ها، سهم هتل و هتل داران هم مشخص گردد تا در فرصت های بین المللی سهم معرفی داشته های هتلی خود تنها به چند هتل و زنجیره دولتی اختصاص نیابد و فرصتی هم به بخش واقعا خصوصی و سرمایه گذاران آن داده شود. در همین راستا، برگزاری نمایشگاه ها و یا همایش ها و کنفرانس های این صنعت هم به مشورت اهالی فن گذاشته شود و لااقل همانطور که شور برگزاری با القاب و عناوین آنچنانی به چشم می آید، اراده ای هم برای بیان کارنامه و نتیجه اش باشد.
دست آخر آنکه درد "آموزش" در این صنعت جدی نگاه شود. جبران کمبود نیروی انسانی هتل ها نیازمند نیروهایی تحصیلکرده اما در عین حال کارآموخته می باشد و نه فقط مدرک بدستانی که حتی تجربه یک روز کار عملی از پایه را در هتل ندارند! پس می بایست بموازات حمایت از موسسات آموزشی، فراهم سازی دسترسی به کتب روز دنیا و پشتیبانی از مولفان و نویسندگان و مترجمان و مهم تر رسانه های تخصصی، شرایطی را فراهم نمود تا دانشجویان این رشته در کنار تحصیل علم روز شاخه های مختلف صنعت هتل ، مجال درستی هم برای کارآموزی و کار عملی داشته باشند.
امید که این خواسته ها در چهار سال بعدی به عنوان داشته هایمان یاد شوند.
زهتلداری از
زیرشاخههای اصلی صنعت گردشگری است. یک اصل مهم در این صنعت ارائه خدمات
پذیرایی به میهمانان متناسب با نیاز آنان است تا علاوه بر شرایط مناسب
اقامت، تجربهای متفاوت از حضور در یک مکان اقامتی خاص نیز برای آنان حاصل
شود.
در این صنعت، رضایت مشتری مهمترین سلاح رقابتی به منظور سودآوری
است و در این راستا بسیاری از صاحبان هتلها با بهکارگیری شیوههای متفاوت
طراحی داخلی و طراحی خدمات سعی میکنند زمینه تجربه حضوری متفاوت را برای
مشتریان خود فراهم کنند؛ این رویکرد منجر به پدیدآمدن هتلهایی متفاوت با
نام «بوتیکهتل» در سراسر جهان شده است. بوتیکهتلها خود به انواع هتلهای تاریخی- فرهنگی، هتلهای طبیعی و هتلهای لوکس تقسیم میشوند.
کشورمان ایران از قطبهای گردشگری فرهنگی به شمار میرود و گردشگری آن نیز
در درجه اول رویکرد فرهنگی دارد؛ به عبارتی گردشگران با هدف بهرهمندی از
خدمات لوکس به ایران سفر نمیکنند، بلکه میآیند تا با تاریخ و فرهنگ
کشورمان آشنا شوند.
اما از آنجا که بخش عمده بازدیدها به
بازدید از اماکن شاخص معماری ایران مربوط میشوند، فرصت چندانی برای آشنایی
با ظرفیتهای مرتبط با فرهنگ مردم کشورمان میسر نخواهد بود؛ موضوعی که
میتواند برای برخی گردشگران به اندازه بازدید از آثار معماری، جذابیت
داشته باشد و بخواهند این دو را در کنار هم تجربه کنند. از اینرو شاید
راهاندازی انواع بوتیکهتلها با رویکرد تاریخی – فرهنگی در بناهای
بازمانده از چند سده اخیر همچون خانهها و کاروانسراها و البته با نگاه به
فرهنگ مردم کشورمان، راهکار مناسبی برای پاسخگویی به این نیاز گردشگران
باشد.
شاید از اوایل قرن بیست و یک که استراتژی اقیانوس آبی به صورت جدی وارد ادبیات بازاریابی شد کمتر صنعتی را در جهان بتوان یافت که رقابت درونی فعالان آن فاقد این ویژگی باشد؛ بهویژه صنعت هتل که براساس ماهیت خود یعنی «ارزش» در برابر «بهای ارزش» بهجای کلیشه «کالا» برابر «پول»، از گستردگی ارتباطات انسانی بیشتری برخوردار است.
نگاه کوتاهی به مفهوم استراتژی «اقیانوس آبی» بیانگر فضای کمرقیبی است که بتوان با مجموعه ایدهها و رفتارهای خلاقانه براساس فاکتورهای حذف، کاهش، ایجاد و افزایش، سهم بیشتری از بازار را تسخیر کرد؛ چراکه در فضای عادی رقابت بهدلیل تعدد فروشندگان و عدم انعطاف پذیری سیاستهای فروش کالاها یا خدمات و تطابق آنها با خواستهها و تمایلات مشتریان، میزان برخوردهای درون صنعتی بین رقبا به قدری بالاست که منجر به خسارت یا ورشکستگی برخی میشود که اصطلاحا از آن به عنوان خونریزی و نهایتا ایجاد «اقیانوس قرمز» یاد میشود.
از همین رو، سعی میشود با ایجاد نوآوریها در کسب رضایت حداکثری مشتریان، شرایط را بهگونهای تغییر داد که سهم بیشتری از بازار را بدون درگیری با سایر رقبا بهدست آورد. از نمونههای بارز موفقیت این رویکرد میتوان به افزایش سرمایهگذاری در ایجاد مجتمعهای تجاری – فرهنگی و تفریحی در سالیان اخیر با الگوبرداری از تجربه موفق مجموعههای سینمایی در اروپا اشاره کرد که دیگر خریداران احتمالی تنها محصولات خاصی را هدف قرار نداده و با گردهم آوردن فروشگاههای مواد خوراکی، پوشاک و لوازمخانگی و غیره، مراکز تفریحی و سرگرمی، سالنهای آرایشی و سینماها و از همه مهمتر با ایجاد پارکینگها و تسهیلات آمد و شد، حجم عظیمی از بازار را به سوی خود میکشاند تا مشتریان بالقوه را نیز به مشتریان بالفعل تبدیل کند.
حال آنکه تا پیش از این، هر یک از این واحدهای تجاری برای کسب مشتری بعضا مجبور به کاهش قیمت و رقابتی تنگاتنگ در اقیانوس قرمز خود بودند. در صنعت هتل جهان مصداق کاربرد این استراتژی را میتوان در اتخاذ سیاستهای کاری نوین گروهها و زنجیرهها بر اساس همان فاکتورهای حذف، کاهش، ایجاد و افزایش دید. بهطوریکه مثلا با «حذف» عملیات سنتی ثبتنام مسافر در هنگام ورود و «کاهش» مدت زمان تحویل کلید، تسویه حساب و خروج و «ایجاد» برنامههایی همچون e-concierge یا اختیار انتخاب اتاق و «افزایش» زیربرندهای متعدد برای پاسخگویی به طیف بیشتری از سلایق مشتریان سعی در کسب حداکثری بازار دارند.
ترسیم وضعیت کشور
در صنعت هتل کشورمان اما خبری از این استراتژی نیست که عمده دلیل آن به دخالت دولت در بحث نرخگذاری مربوط میشود؛ به این معنا که هتلها بدون برخورداری از حق بایسته خود در نرخگذاری و ناکامی در راه خلق ایدههای جذب مشتری و تعیین استراتژیهای بازاریابی در مسیری قرار دارند که یا مجبور به واگذاری سالانه اتاقهای خود بهصورت گارانتی میشوند یا نهایتا تخفیفهایی ارائه میدهند که تنها برای جلوگیری از ضرر بیشتر است و نه کسب سود که هدف استراتژیهای بازاریابی است. نتیجه این ناکارآمدی در بازاریابی هم تشدید غلظت رنگ اقیانوس قرمز آنان و ایجاد فضا برای فعالیت «خانههای استیجاری» میشود.
حتی هتلهای دولتی هم فاقد این استراتژی هستند؛ چرا که اساسا اکثر برنامه جذب مشتریان آنها نیز از پیش تعیین شده و بر مبنای روابط و مناسبتهای دولتی انجام میگیرد؛ بهطوریکه نمیتوان هیچ طبقهبندی از مشتریان و دستهبندی مشخصی برای گروهها و زنجیرههای هتل دولتی تعریف کرد. با این همه، اما طوق تقصیر این ناکامی تنها بر گردن دولت بهواسطه دخالت در نرخگذاری یا صدور بیرویه و بدون برنامه مجوزهای ساختوساز نیست؛ چراکه متاسفانه بسیاری از هتلها به دلایل متعدد که مهمترین آنها درگیری در مسائل روزانه از یکسو و فقر دانش مربوطه از سوی دیگر است، اعتقادی به تغییر نگرش نسبت به بازار و اتخاذ برنامههای نوین بازاریابی نداشته و نگاه خود را به این مهم به دایره «تبلیغات» در رسانههای اجتماعی محدود کردهاند.
یک نگاه گذرا به روند کاری هتل های کشور نمونه کوچکی برای اثبات این مدعاست. در طول این سالها هیچ تدبیری برای حذف پروسههای کلیشهای، کاهش مدت زمان عملیات رزرواسیون و کسب صورتحسابها و تسهیل در پرداختها، ایجاد برنامههای فروش و افزایش رضایتمندی مشتریان با خلق برنامههای مبتکرانه اندیشیده نشده یا به درستی به اجرا گذاشته نمیشود. حتی وبسایت بسیاری از هتلها و بدتر از آن، گروههای هتلی نیز فاقد بسیاری از استانداردهای لازم برای اطلاعرسانی و جذب مشتری هستند. بنابراین لازم است تا دولت بهعنوان متولی این صنعت، بسترهای لازم را برای ایجاد خودباوری در نزد هتلها برای افزایش سهم ایشان از بازار بدون اتکا به دخالت دولت در تسهیل امور فراهم آورد که در این بین اعطای حق «نرخگذاری» و پرهیز از ورود بیدلیل ارگانهای خود به این عرصه بر اساس رانت، مهمترین است. از سوی دیگر هتلها نیز باید با درک دشواریهای شرایط بازار و پذیرش رقبای ناخواسته بهجای تمرکز بر حذف آنان، به بازاریابی و ارتقای دانش خود در این زمینه بهای بیشتری دهند.
زطی سال های اخیر و با افزایش کمی و کیفی تورهای گردشگری به اقصی نقاط جهان، تنوع خدمات ارائه شده توسط هتل ها نیز دستخوش تغییراتی زیادی شده است.
اگر تبلیغات تورهای گردشگری یا سایت های هتل ها را دیده باشید، حتما با اصطلاحاتی مانند هتل B.B ، هتل H.B و نظایر آن روبرو شده اید.
هر چند بسیاری از کسانی که زیاد به سفر و خصوصاً سفرهای خارجی می روند با این اصطلاحات آشنا هستند ولی بی مناسبت نیست در این ایام که فصل سفرهای تابستانی است، مروری کوتاه بر معانی این اصطلاحات داشته باشیم. چه آن که آشنایی با آنها می تواند در برنامه ریزی دقیق تر سفر بسیار مفید باشد.
اتاق بدون غذا >> R.O
معمولا در سفرهایی که با آژانس های گردشگری می روید، با R.O یا Room Only مواجه نخواهید شد، چون امروز تقریباً همه هتل ها دستکم یک وعده صبحانه را سرو می کنند. این نوع از هتل ها بیشتر در آمریکا یافت می شوند.
اتاق + یک وعده صبحانه >> B.B
اکثر هتل ها، یک وعده صبحانه به میهمانان خود ارائه می کنند. این نوع سرویس با عنوان Bed & Breakfast شناخته می شود.
هزینه صبحانه بر روی هزینه رزرو اتاق محاسبه و دریافت شده و برای صرف صبحانه ،مبلغ جداگانه ای پرداخت نمی کنید.
البته ممکن است در برخی رستوران های هتلی، بوفه ای برای فروش برخی اقلام خاص وجود داشته باشد (مثلاً آب میوه های خاص) که اگر کسی خواست، می تواند آن را جداگانه بخرد ولی استفاده از منوی رستوران ها رایگان است.
در اکثر هتل ها ، صبحانه به صورت بوفه و سلف سرویس است و شما می توانید از انواع غذاهای و نوشیدنی های سرد و گرم به دلخواه خود و بدون محدودیت صرف کنید ولی حق بیرون بردن غذا از رستوران را نخواهید داشت.
اتاق + صبحانه + ناهار (یا شام) >> H.B
در این هتل ها، شما صبحانه را دارید و علاوه بر آن، یا ناهار و یا شام نیز بدون هزینه جداگانه سرو می شود.
این نوع سرویس با عنوان Half Board شناخته می شود.
توجه داشته باشید که در برخی از هتل ها انتخاب ناهار یا شام با شما نیست بلکه خود هتل تعیین می کند که ناهار خواهد داد یا شام.
این وضعیت در شهرهای مختلف بر اساس عرف و عادت هتل ها متفاوت است. مثلاً در دوبی، هتل های H.B ترجیح می دهند فرمول (صبحانه + ناهار) را اجرا کنند ولی در هتل های سواحل مدیترانه در ترکیه، بیشتر از فرمول (صبحانه + شام) استفاده می شود.
بنابراین ، قبل از رزرو هتل، این را بپرسید که منظور از H.B وعده ناهار است یا شام؟
اتاق + صبحانه + ناهار + شام >> F.B
کاملاً مشخص است که همه وعده های غذایی و نوشیدنی های همراه غذا را دارد.
اتاق + صبحانه + ناهار + شام + نوشیدنی ها و دسرهای رایگان از صبح تا شب >> All
این هتل ها اغلب امکانات تفریحی خوبی دارند، به طوری که بسیاری از مسافران، روزهایی از سفر را صرفاً در هتل می گذرانند و از امکانات آن مانند استخر، پارک آبی، ساحل اختصاصی، باشگاه بدنسازی و ... استفاده می کنند و می توانند علاوه بر سه وعده اصلی، هر وقت میل شان کشید، از میان وعده هایی مانند کیک، شیرینی، چای، قهوه و ... به طور رایگان استفاده کنند.
البته منظور از رایگان این است که همه این هزینه ها هنگام رزرو هتل ، محاسبه شده و به طور جداگانه مبلغی از شما گرفته نمی شود.
این نوع سرویس با عنوان ALL Inclusive شناخته می شود.
سرو میان وعده ها و نوشیدنی ها در هتل های ALL در ساعت تعیین شده ای از شب یا شامگاه تمام می شود.
اتاق + صبحانه + ناهار + شام + میان وعده ها و نوشیدنی های رایگان به صورت 24 ساعته >> U.All
این هتل ها که با عنوان Ultra All Inclusive شناخته می شوند، حداکثر میهمان نوازی را دارند و مانند هتل های ALL هستند، با این تفاوت که میان وعده و نوشیدنی در هتل های U.ALL به صورت 24 ساعته ارائه شده و هیچ محدودیتی برای آن وجود ندارد.
برخی از این هتل ها، امکانات و تسهیلاتی مانند کوپن ماساژ رایگان نیز به میهمانان خود (به هر نفر یا به هر اتاق) ارائه می دهند.
نکته مهمی که مسافران باید بدان توجه داشته باشند این است که برخی هتل های U.ALL در فصل های غیر پیک که مسافرانشان اندک است، خدمات 24 ساعته ارائه نمی دهند. به عنوان مثال ممکن است برخی هتل های U.ALL ترکیه در اول بهار که هوا در این کشور مانند ایران است و تعداد توریست هایش مانند تابستان زیاد نیست، خدمات U.ALL ارائه ندهند. بنابراین اگر U.ALL می خواهید، حتماً با هتل تماس بگیرید و از ارائه خدمات آن مطمئن شوید.
البته اگر با آژانس های معتبر سفر کنید، می توانید با خیال آسوده تری سفر کنید چون آژانس های معتبر و نامدار این قبیل مسائل را بررسی و سپس با هتل ها عقد قرارداد می کنند.
در ضمن هتل هایی که خود را Maximum All Inclusive معرفی می کنند هم همانند U.ALL ها هستند.
کدام نوع هتل را انتخاب کنیم؟
حال با توجه به رده بندی هتل ها بر مبنای سرویس های غذایی، می توانید تصمیم بهتری درباره نوع هتلی که انتخاب می کنید داشته باشید.
هر کدام از این رده ها ، قیمت خاص خود را دارند. مثلاً شما برای رزرو هتل H.B پول بیشتری نسبت به هتل B.B پرداخت می کنید. بنابراین اگر سفر شما به منظور گردش در مقصد است و صبح ، بعد از خوردن صبحانه با تور یا به طور انفرادی به گردش خواهید پرداخت و شب به هتل بر می گردید، نباید هتلی که ناهار می دهد را رزرو کنید، چون در زمان سرو ناهار بیرون از هتل هستید و عملاً در قبال پولی که داده اید ، خدمتی نمی گیرید.
اگر از صبح تا شب بیرون هستید و ترجیح می دهید بعد از بازگشت به هتل شام مفصلی بخورید، هتل های H.B (با شام؛ نه ناهار) مناسب تان هستند ولی اگر یک شام سب
که صبح تا ظهر بیرون هستید و ظهر را در هتل استراحت می کنید و بعد تا آخر شب به گشت و گذار یا ادامه کار می پردازید، هتل H.B (با ناهار، نه شام) بسیار مناسب است.
زثبت جهانی شهر یزد و دغدغه این روزهای محافل گردشگری مبنی بر اینکه چرا تنها شهر جهانی ایران فاقد هتل پنج ستاره است و چه باید کرد، این پرسش را سبب می شود که براستی آیا شهرهای مهم و شناخته شده حتما باید هتل پنج ستاره داشته باشند؟ و اینکه در پرسشی کلان تر، آیا این هتل ها هستند که موجب شهرت شهرها می شوند یا این شهرت شهر است که می تواند ساخت هتل ها بویژه با درجه پنج ستاره را در پی داشته باشد؟
نگاهی به دیروز و امروز دنیای هتل ها و کشورهای توسعه یافته برای هر دو طرف معادله ای که گفته شد می تواند نمونه های متعددی بیاورد. از یک سو می توان به دوبی اشاره کرد که تا همین یک ربع قرن پیش حتی رویای ورود گردشگر را هم نداشت اما به مدد ساخت هتل های متعدد و لوکس خود توانست ابتدا اعتماد سرمایه گذاران را جذب کند و سپس تا جایی پیش رود که به یکی از مقاصد پرطرفدار گردشگری منطقه و یکی از قطب های تجاری جهان بدل شود و امروز هتلی همچون برج العرب، نماد صلابتش شناخته شود. در همین حال و از سوی دیگر می توان به شهرهایی در افریقا اشاره کرد که جاذبه های طبیعی آنان توانست مطرح ترین برندهای هتل در جهان را به رقابتی تنگاتنگ در سرمایه گذاری و ساخت هتل وادار کند. کیپ تاون در افریقای جنوبی در سال های دور و نایروبی کنیا در حال حاضر بهترین مصادیق این مدعایند.
بنابراین باید این صورت مساله را از نگاهی دیگر نگریست؛ نگاهی فراتر از داستان مرغ و تخم مرغ و بر اساس اصل تکامل. اصلی که منطق وجودی لازم و ملزوم است بطوریکه در آن وجود "هتل" فارغ از داشته های ذاتی مکان، همچون جاذبه های تاریخی یا طبیعی بنوعی یادمان مدرنیته شهر شناخته می شود که میزان توسعه یافتگی شهر است که تعدد و کیفیت آن را موجب می شود. به عبارت ساده تر، هر قدر شهرها توسعه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و حتی سیاسی بیش تری یابند، هتل های آن شهر نیز تعدد و کیفیت بهتری می یابند و این اصل تکامل و رشد موازی در دنیای امروز است.
بر پایه همین اصل است که می توان موفقیت شهرهایی همچون کوالالامپور را بواسطه توسعه اقتصادی و فرهنگی، گوانگجو چین را بخاطر برگزاری نمایشگاه ها، دوحه قطر را بواسطه میزبانی از رویداد مهمی همچون جام جهانی فوتبال و یا ریاض عربستان را از بعد سیاسی در جذب سرمایه های هتلی در سال های اخیر مورد سنجش قرار داد.
در حقیقت امروز رابطه هتل و شهر تنها بر اساس نیاز تعریف نمی شود و با گذر از این سطح در هرم مازلو نوعی نشانه تمدن است. بطوریکه امروز به سختی می توان شهری را منطبق با استانداردهای شهری بدون هتل های با کیفیت یافت. اما اینکه "کیفیت" چگونه تعریف می شود، موضوع مهم دیگری است که اتفاقا توجه و پرداختن بدان کلید پاسخ به پرسش این روزها درباره یزد است.
اما پیش از اشاره به آن، باید این مهم را یادآوری کرد که در ادبیات امروز هتلداری جهان، ملاک موفقیت یک شهر در جذب سرمایه گذاری های هتلی بر اساس تعداد اتاق ها مورد سنجش و قیاس قرار می گیرد نه فقط بر اساس تعداد هتل ها. منظور آنکه تعداد اتاق های هتلی یک شهر اولویتی بالاتر از تعداد هتل های آن دارد چرا که اساس محاسبه تعداد مهمان با تعاریف درآمدزایی است. این موضوع از آن جهت گفته شد که متاسفانه در داخل کشور یا بر روی تعداد ساختمان ها با نام هتل تکیه می کنیم و یا بر روی تعداد تخت.گویی درباره خوابگاه ها صحبت می کنیم!
همین فرمول جهانی نیز بر پایه اصل "کیفیت" بنا شده یعنی در نگاه دقیق تر تعداد اتاق ها بر اساس درجه و کیفیت آن ها تقسیم بندی می شوند بطوریکه مشخص گردد فلان شهر دارای چه تعداد اتاق لوکس، درجه یک و یا متوسط است که خود هر یک از این مفاهیم کیفی دارای تعاریف مشخصی است.
در مورد شهر یزد و اینکه ساخت هتل پنج ستاره تا چه میزان اولویت دارد هم از قاعده این نگاه مستثنی نیست. بدین معنا که تعداد اتاق های با کیفیت مشابه ارزشی بالاتر از تنها یک دسته اتاق مشخص به اسم هتل پنج ستاره دارد. با این همه یک نکته ظریف درباره یزد وجود دارد و آن اینکه نباید ماهیت این شهر و اساسا آنچه که موجب ثبت جهانی آن شده را فراموش کرد. از این روی که ذات این شهر بر تاریخی استوار است که خوشبختانه در حرکتی زیبا سال هاست که در قامت خانه های تاریخی که به هتل تغییر کاربری داده اند، خود معرف هویت شهر و یکی از جاذبه های آن شده اند. بنابر این پیش از پرداختن به ساخت هتل پنج ستاره در این شهر، باید دغدغه حفظ و رونق هرچ بیش تر این هتل های سنتی را داشت که نه تنها منافاتی با ساختار شهر ندارند بلکه خود به عنوان بخشی از بدنه و معرف آن به شمار می روند.
پس عیب نیست اگر یزد به عنوان شهری جهانی دارای هتل پنج ستاره نباشد اما هتل های ویژه و منحصر به ذات خود را داشته باشد. عیب آن است که همین زیبایی و ویژگی که می توان اتفاقا با تکیه بر آن برندسازی کرد را فراموش کرده یا فدای هتل سازی حتی به اسم پنج ستاره کنیم.
ز